همه ما لحظاتی را تجربه کردهایم که زمان انگار از حرکت ایستاده یا برقآسا گذر کرده.
پژوهشها نشان میدهند که ادراک زمان وابسته به فعالیتهای عصبی در مغز است.
در لحظات اضطراب، مغز توجه زیادی به محرکها دارد، پس “بیشتر اطلاعات” پردازش میشود و احساس میکنیم زمان کندتر است.
برعکس، در وضعیت آرام، توجه کاهش مییابد و زمان درکشده سریعتر میگذرد.